Kadare: Fund padrejtesive

“TAKIMI ME INTELEKTUALET” (6)

“Koha Jone” boton sot pjesen e gjashte te bisedes se Ramiz Alise me intelektualet, zhvilluar me 12 gusht 1990. Ne kete pjese, diskutohet mes Ramiz Alise, Ismail Kadarese dhe Sali Berishes, lidhur kritikat ndaj aktivitetit te Partise se Punes dhe disa strukturave shteterore. Ne menyre te vecante shkrimtari i njohur, Ismail Kadare, perqendrohet ne punen e organeve shteterore dhe te informacionit, lidhur me aspekte te ndryshme sociale dhe politike.

(vijon nga numri i kaluar)

Ismail Kadare: “Per inteligjencen, besoj se nuk ka, eshte nje gje absolute qe inteligjenca shqiptare eshte per lirine dhe pavaresine e vendit pa asnje diskutim dhe per kete shtet qe ekziston dhe eshte per stabilitetin e tij qe te vazhdoje gjithmone. Megjithate, duhet pranuar se ka njerez ne Shqiperi qe mendojne te kunderten e saj. Mendojne nga padija disa, por gjithashtu kjo shtrese njerezish qe e mendojne kete nga padija, ose nga dashakeqesia e lindur. Ka nje skenar te vjeter qe per inteligjencen dyshohet shume lehte, goditet shume lehte inteligjenca. Zakonisht ku ta gjejme, e gjejme tek inteligjenca. Eshte e vjeter kjo, shekullore. Por, besoj se historia e vendit tone e ka treguar, te paret te pakten dhe aq me teper keto 50 vjet sa e interesuar eshte inteligjenca shqiptare, sa ajo e ka lidhur veten me kete strukture shoqerore dhe me kete komb dhe nuk ka ku te mbeshtetet ne asnje baze tjeter. Dhe ne qofte se ajo kerkon ndryshim gjerash, evoluim, zhvillim, i kerkon vetem ne emer te saj dhe te asgjeje tjeter. Tani, tek ne ka disa here gjera corientuese qe shkaktojne me duket mua dhe nje nga keto qe ndodhen kohet e fundit, nje cilesim qe mund t’i behet fjales se sa ketij corientimi. Corientim ne shtresa te ndryshme te popullsise. Corientimi eshte qofte nga influencat, nga degjimi i radiove te huaja, nga thashethemet, por qofte edhe nga kuadrot tona nga brenda. Te folurit kontradiktor dhe pa pergjegjesi, me duket mua ka, shkaktuar shpeshhere, i ka ushqyer keto luftera thashethemesh qe kane qarkulluar ne te gjithe vendin. Te folurit pa pergjegjesi behet per disa arsye, por nje pjese e kuadrove i bejne per t’u dukur ultrarevolucionar dhe kane shkaktuar mendoj deme te medha. Me disa biseduam edhe ne pushim lidhur me Peres de Kuelarin, qe mendoj une filloi nje proces mosbesimi, ose u ushqye procesi i mosbesimit te masat qe po merrte, masat demokratike, pikerisht mbi te folurin pa pergjegjesi qe ben shume kuadro kunder Peres de Kuelarit. Pa asnje testim nga Shqiperia. Si te thuash, ishte hapi i pare, por qe ishte per mua fatal. Per te mbjell kudo, domethene, per te shperndare ca e kane bere me qellim, ca pa qellim, ca nga injoranca, ca nga per t’u dalluar, nuk e di pse. Ama kjo ndodhi”.

Ramiz Alia: “A eshte kaq e sakte kjo, qe per Peres de Kuelarin qenka folur kudo kundra? E kane degjuar te gjithe njerezit?”

Ismail Kadare: “Te gjithe auditoret e kane degjuar”.

Ramiz Alia: “Eshte folur gjetiu?”

Ismail Kadare: “Eshte biseduar ne tere Shqiperine”.

Ramiz Alia: “Nuk e di, mbase”.

Ismail Kadare: “Tamam ne procesin e demokratizimit te ketij debati, te pluralizmit, te mendimit, te kemi mendime te ndryshme ndaj te njejtit qellim, per shembull, te thirret gazeta ‘Drita’ dhe i thuhet kete debat do ta mbyllesh, para tre apo kater ditesh. Me urdher. Debat per mesjeten e letersise shqiptare”.

Ramiz Alia: “Une nuk jam per te mbyllur debatin. Por, domethene, ai lloj debati nuk eshte debat”.

Ismail Kadare: “Tjeter pune”.

Ramiz Alia: “Tjeter problem”.

Ismail Kadare: “Duhet sqaruar”.

Ramiz Alia: “Se gazeta ‘Drita’ bente thirrje qe te vazhdoje debati. Madje, bente thirrje qe te degjojme dhe kosovaret cfare thone per kete ceshtje. Se pse e kerkonte kete nga kosovaret, nuk e di. Po te kemi parasysh se aty jane te tere. Eshte gabim, sepse nuk kemi ne pse te pyesim. Jo, jo, nejse mos i hyjme atij muhabetit se eshte i larget”.

(Ka nderhyrje nga salla mbi kete ceshtje)

Ismail Kadare: “Mendoj se cdo popull, sidomos populli shqiptar, eshte shume i ndjeshem ndaj ndjenjes se drejtesise, kur vendoset drejtesia ne vend. Nje nga themelet e stabilitetit te vendeve ka qene gjithmone qe kush force drejtuese ka marre namin me te drejte ose pa te drejte qe e ka vendosur drejtesine. Kjo ka qene gjithmone e njohur ne histori, qe ky hyri si respektues i ligjeve, ky qe nuk i respektoi ligjet, ky i mori neper kembe, ky s’i mori. Domethene edhe populli jone e ka shume te theksuar kete ndjenjen e drejtesise. Prandaj ajo qe kerkohet nuk eshte as per hakmarrje, as per meskinitet, qe kerkohen disa pergjegjes per punen edhe pse nuk jane perfshire direkt, por te marrin denim, sepse kjo krijon nje kenaqesi te madhe ne popull, krijon nje siguri, krijon nje qetesim shpirteror. Kurse e kunderta krijon nje acarim shume te madh. Prandaj, hezitimi disa here i solidaritetit, disa jane ne rrethe ku kryhen keto padrejtesi. Per shembull, une kalova nje dite, ju e permendet ate drejtorin e policise qe ishte shkarkuar nga puna, e kishin hequr nga puna, e pashe ne rruge prapa ‘Dajti’-t, e perqafonin njerez ne menyre agresive, ne menyre te shemtuar dhe ai i veshur me rroba civile ngjante ndryshe dhe ishte rrethuar nga ish-kolege a kolege te tij per t’i treguar nje lloj mbeshtetje. Kete une e quaj nje lloj mbeshtetje kriminale, ne qofte se ai eshte hequr per nje gje te shemtuar, ka kapercyer ato kompetencat e policise, ka qelluar me arme, ka plagosur apo ka vrare. Keta njerez hiqen akoma se jane militante, me c’te drejte? Se kjo gje rrezaton kudo pastaj. Prandaj mendoj une, kjo nuk eshte aspak nje ndjenje meskine, sepse populli nuk u genjekerka fare. Di vetem qe filani ka shtene, filani ka dhene urdher te keq, filani eshte i dalluar per egersi, ai kenaqet dhe di qe filani u shkarkua per kete gje. Dhe mendoj une qe dicka ne shtyp nga kjo, nje pjese e ketyre rasteve, duhet te dale, sepse ndihmon dhe nuk sjell asnje te keqe. Mendoj se ne vendin tone eshte krijuar nje, nje ... domethene trajtimi me realizem i asaj qe permenda vetem ndihmon ne stabilitetin e njerezve. Aq sa te gjykohet. Nuk jam per lajme sensacionale, as per te shuar kuriozitetin e semure te njerezve, por ama nje minimum realist dhe solid i informacionit patjeter qe duhet te jete. Nuk mund televizioni te shtoje folklorin sa here qe ka ngjarje delikate. Per mua, une e quaj kete gje nje zgjidhje qesharake. Shton kenget popullore se kujton qe po rrit edukimin e njerezve. Mendoj qe ne Shqiperi, duke marre shtypin dhe te gjithe ne, ka nje egersim te madh, te dyanshem. Nga nje numer i pafund njerezish qe perplasen dhe rrezatojne ndjenja jo njerezore me njeri-tjetrin dhe pastaj kalon te tjetra. Ky rrezatim domethene, mijera njerez vertiten te ne me lutje, me gjera qe absolutisht nuk duhet te harxhoje kaq shume kohe, ka nje mungese moskuptimi nga nepunesit. Kjo mungese moskuptimi kalon disa here tek ata njerez qe ankohen. Si te thuash, nje mungese ndjenje njerezore shume te madhe, me te cilen shtypi jone, organizatat e partise, shoqeria jone nuk merret me per te ecur perpara. Ne kemi bere vertet lufte kunder asaj qe quhet meshire kristiane, por kemi harruar qe keto ndjenja jane ndjenja njerezore, qe jane mbi fe. Ka nje meshire njerezore qe eshte gjithashtu nje kategori humane njerezimi. Ka nje kerkim ndjese, nje pardon. Te gjitha keto jane perjashtuar nga jeta jone. I kemi perjashtuar dhe nuk i kultivojme. Nuk eshte vetem meshira, nuk eshte vetem kristiane, eshte nje nga ndjenjat me te medha te njerezimit. Te te vije keq per tjetrin kur vuan dhe t’ia zgjidhesh ate qe ka, sepse nuk ka vetem kategori objektive ne jete, ka dhe kategori njerezore. Une kam njohur, me ka qelluar rasti, zyrtare, qe nuk i vjen fare keq, madje kane kenaqesi qe e shohin te vuaje tjetri, qeshin kur i thua: “He mo ai sakat, pune e madhe, 8 muaj ka qe rri ne rruge”. U ankuam nje here ne bashke me Leta Shkurtin, per nje familje qe vazhdon akoma te ... ka qe nga vjeshta e vitit te kaluar vazhdon edhe tani, ka kaluar gjithe dimrin ne rruge, me plasmas: Po i dhame nje here, e beri naze per shtepi. Si mund te lesh pa shtepi nje familje, me grua, me femije. Te rrije ne rruge dhe as nuk ndiejne keqardhje fare, por reagojne duke qeshur: Ka te drejte ka, por do t’ia zgjidhim. Ky ishte nje nga shembujt e panumert qe jane ne jeten e perditshme njerezore dhe keta njerez vertiten zyre me zyre, qytet me qytet, une i shoh qe flene neper lulishte, asnjerit nuk i vjen keq. Te shtrire atje barkas me dhjetera, naten, se nuk kane ku vene, aty para shtepise sime, nuk i pranojne hotelet, me femije, flene burri, gruaja dhe 3 femije. Une nuk e di Komiteti Ekzekutiv i ka pare, por duhet t’i kete pare. Policia i ka pare. Nuk mendojne ndonjehere se ku do te vene keta njerez, jane shqiptare, jane qytetare te ketij vendi. I shikojne me mijera qe kalojne aty edhe thone: Mor po c’eshte kjo?! Por asnje nuk i ndihmon, nuk hyn ndonje ligj apo ndonje komitet, apo ndonje shkrese, nuk hyjne keta njerez. A mund te jete marxhinuar kaq shume shoqeria tone?! Prandaj them une qe shtypi jone do te trajtoje probleme sociale, kupton ti. Mund te gjeje, ka me mijera te papune, jo me sensacione, por t’i trajtoje, por ka menyra per t’i trajtuar. Mendoj se nje perspektive e pret populli jone. Une kam gjithmone besim se populli jone, pavaresisht nga ajo natyre dinamike qe quhet dhe nervoze disa here, ne thelbin e tij eshte i duruar. Nuk ka populli shqiptar padurim te semure, nuk besoj se ka. Une mendoj se vetem duhet gjendur gjuha, marreveshja, dialogu i mire me te. Eshte populli, duhet te kete mirekuptim te madh me shtetin. Une kam kete besim te patundur, e kam pasur dhe do ta kem ne gjenetike te gjere. Prandaj nese krijohen te tilla eksese dhe padurime, krijohen nga nje mosfunksionim i mire, nga rrethana te tjera qe u analizuan dhe u fol ketu, por edhe nga nje mosfunksionim i mire i administrates me te. Por, une mendoj se jane shume probleme qe duken shume gogol, qe jane teper te kapercyeshme. Une mendoj qe ne propaganden tone duhet t’i japim perspektive ekonomise. Te themi gjera roze kot, te japim genjeshtra kot, por ama ajo qe do te behet, nuk ka pse keshtu... Ta themi qe perpara, edhe nese do te behet pas pese vjetesh, ta dije ai qe edhe kjo nafte do te dale pas pese vjetesh, kjo rruge do te ndertohet pas pese vjetesh. Sepse ne fillim sapo ai te shikoje buldozeret e pare, ajo do te krijoje ndjenje gezimi te njerezit dhe ai e ndjen mireqenien qe atje, kur e shikon qe kalon makina, po e rinderton nderkaq, qe filloi. Po keshtu pa thene asgje, duke i mbajtur gjysma neper zyra, nuk dihet se cfare do te ndodhi, se cfare ashtu... Me realizem, shtepite do rriten kaq, mireqenia do te rritet kaq, per dy vjet nuk do te rritet asgje se nuk ka mundesi, por ama mund te kete. Pasi perspektiva eshte nje fuqi reale, materiale. Perspektiva, shpresa jane gjera reale, nuk jane enderrime si te thuash. Qe nga momenti qe vepron me afat, ajo fillon te veproje ne ndergjegjen e njeriut. Ajo thote qe e dua pasneser kur e ka te turbullt se cfare do te ndodhi. E shikojme dhe degjojme se cfare po behen, mundesia, kontrata, ato qe mbyllen te reklamohen se jane gezim i madh, nese do te behen, hotel, rruge, plazh. Te gjitha keto duhet te dihen, nuk ka asgje te keqe. Me te vertete njera e ka afatin tre vjet, por njera e ka afatin 3 muaj, njera e ka kater muaj dhe ai e di qe kjo vjen perpara dhe kjo vjen me pas, krijohet nje vizion i qarte i jetes. Gjithashtu mendoj qe konkretisht meqe eshte perpara ligji i zgjedhjeve, mendoj qe eshte nje nga ligjet e rendesishme qe do te luaje rol. Une nuk jam specialist dhe nuk jam marre ndonjehere me kete gje, por e them si parim, si te thuash. Suksesi i ketij ligji, konceptimi i tij sa me i mire, sa me i thelle, sa me i drejte, do te lozi nje rol shume te madh bashke me kete te perspektives ekonomike”.

Sali Berisha: “Me lere te them nja 2, 3 gjera shkurt, shoku Ramiz. Do te doja qe shokeve te organeve te Puneve te Brendshme t’u dergoja vetem nje mesazh, se cdo rrahje e paligjshme, dhe qe te themi te drejten kane qene te shumta.... Une cdo dite shihja njerez te spitali te stacioni i trenit kur merrja autobusin, cdo dite policia do te mbante njerez. I kapte, i keqtrajtonte, ndonje burre edhe me te pashem e me te veshur se une. Po une dua te them se cdo rrahje e paligjshme eshte rrahje per te gjithe ne. Ata jane pjese e njeriut, cdo shqiptar, cdo pjese territoriale, eshte pjese e ndergjegjes shoqerore kombetare e secilit prej nesh. Ne qofte se ata i rrahin ne kete menyre njerezit, eshte njelloj sikur na kane rrah ne, ne kete menyre e perjetojme, ne kete menyre e suportojme.

Dhe une ju them qe ndihemi edhe te fyer e te ofenduar qe ne menyre kaq te pashpirt kane thyer urdhrat dhe ligjin. Per mendimin tim, per te cuar se, ... se ju e keni hap shume drejte qe problemi eshte poshte kesaj, eshte e vertete, eshte ne baze. Por, ama, t’i prijme mekanizmit, une nuk di cka thone zbulimet, por veprimi kryesor i mekanizmit eshte ngjallja e mosbesimit per kete cka ben partia. Partia ka bere shume edhe po te marresh masat te cilat jane marre nga janari e deri tashti, une kam pasur bindjen time personale qe jane shume pas psikologjise se pergjithshme shoqerore te Shqiperise. Ama i rrahu ai ata djemte qe u futen per te marre pasaporten? I rrafi.

Per mendimin tim, ata duhet te denoheshin, se ne qofte se dy punetore rrihnin dy oficere Sigurimi qe shkojne per detyre ne nje ndermarrje, ata dy punetoret humbasin vendin e punes dhe futeshin brenda per rrahje. Pra, une them qe nje komision hetimor, publikisht ... se ky problem ka shqetesuar shume, per t’u dhene nje pergjigje te merituar atyre qe e kane tejkaluar kompetencat dhe qe kane thyer urdhrat. Ma thote mendja qe eshte ne dinjitetin e shoqerise sone dhe te forces se saj, nuk eshte asnje gje.

E dyta, kisha nje problem lidhur, shoket folen edhe per problemin e informacionet, e mira eshte qe ne te informojme dhe detyrimisht qe eshte kerkese shume e drejte qe ne te informohemi nga partia, nga asnje format tjeter. Ne duhet te informohemi nga partia per ate cfare ka ndodhur dhe te japim mendimet tona, te mira si t’i kemi, por edhe te themi fjalen tone.

Se fundi, kam nje problem per vete partine. Tani partia ka bere gjithe keto ndryshime gjate ketyre muajve, mendoj eshte marksiste, duke ndryshuar realiteti ndryshon veten e tij njeriu, edhe partia duhet te ndryshoje veten e vet ne disa aspekte, ne disa gjera. Po marr per shembull mendimin, une e konsideroj te domosdoshme pluralizmin e mendimit...”.

Ramiz Alia: “Pluralizmin e mendimit apo pluralizmit partiak?”

Sali Berisha: “Jo, pluralizmin partiak nuk mund te them se eshte”.

Ramiz Alia: “Do ta thosha nje cike keshtu, thashe sikur te hapim dhe disa probleme te tilla”.

Sali Berisha: “Une po jap disa mendime sic e mendoj une. Qe ne kete periudhe ku nuk ka ekzistuar mungesa e pluralizmit, me te thene te verteten, nuk e di si mund te jete. Une po konsideroj ne kete stad pluralizmin e mendimit dhe nuk humbet shoqeria jone nga pluralizmi i mendimit, perkundrazi, ato dege dhe ato shkenca qe kane privuar veten nga pluralizmi i mendimit, ato jane perthare dhe nuk jane zhvilluar si duhet. Ato dege dhe ato shkenca qe kane pasur, kane ecur me mire edhe po te shohim kontributin tyre qe kane dhene ne zhvillimin e vendit. Une jam fillimisht per pluralizmin e mendimit, jam per shoqata te pavarura, shoqata mjekesore. Po marr shoqata mjekesore. Ne sapo dalim dhe u themi kolegeve tane neper bote qe varemi nga Ministria e Shendetesise, ore thote, qenka shteterore. Cili shtet nga shoqatat profesionale ka pesuar ne historine e njerezimit?! Asnje. Lidhja e Shkrimtareve eshte pothuajse e tille te ne”.

Ramiz Alia: “Une nuk besoj qe ajo te jete efekt i frikes se mos peson gje nga shoqata e mjekeve. Ajo eshte efekt i mentalitetit tone burokratik, qe cdo gje duam ta lidhim me nje teme. Ne edhe kur mendojme te krijojme, ku di une cfare, do te themi ku do ta lidhim, se medoemos duhet lidhur dikur. Por, nuk besoj se eshte motiv politik”.

Sali Berisha: “Une po them qe shoqatat e pavarura, edhe ato mund te kontribuojne shume ne zhvillimin e sektoreve. Keshtu qe, nuk besoj se te varura nga dikasteret mund te lulezojne ose mund te japin ndihmesen e tyre dhe te realizojne statutin per qellimet te cilat jane krijuar. Po te pluralizmi i mendimit po rri. Une shtroj nje problem qe, pluralizmi i mendimit, natyrisht, nuk duhet te ekzistoje vetem ne mbledhje. Per mua, duhet te ekzistoje ne shtyp, te ekzistoje edhe ne mjetet e informacionit te partise. Po shoh per shembull, shtypin e partise, nje koncept. ‘Zeri i Popullit’ eshte organ i Komitetit Qendror te Partise, shume e drejte. Por, ‘Zeri i Popullit’ mund te jete edhe organ i Partise Punes se Shqiperise. Madje, po te pyetem tani si anetar partie jam me te dyten dhe pse jam. Jam me te dyten, sepse kur ‘Zeri i Popullit’ eshte shpallur organ i Komitetit Qendror te Partise, partia ka pasur njemije anetare dhe ka pasur mundesi te zgjedhe njerezit me koeficent mendor me te mire. Ne 120 mije anetare, kjo eshte praktikisht e pamundur, por vete stadi i zhvillimit te sotem eshte i tille. Sa qe, per te mbuluar, ashtu ne ate forme te centralizuar aq shume, duhet te behet 1 mije e 300 vete, Komiteti Qendror, cka nuk shkon kurrkund kjo pune. Cka eshte mali i diskutimit, mali i diskutimit eshte qe edhe vete Komiteti Qendror nepermjet shtypit do te mesoje per probleme te ndryshme cka thone specialistet e vet, per kete fushe, per kete ceshtje e ate ceshtje”.

Ramiz Alia: “Problemi me duket me i thelle nga kaq sa e thua ti, se e thjeshtezon problemin. Me fal, duke thene Komiteti Qendror dhe duke i thene i partise, per mendimin tim, nuk i ben ndonje ndryshim te madh ose ti nuk po e sqaron mire idene tende. Pasi Komiteti Qendror apo i partise, nuk jane dy vija. Prandaj ke ndonje mendim tjeter ti”.

Sali Berisha: “Po, do te dal. Po marr fare mire nje grup njerezish... Dakord, ja ta zeme disa njerez qe merren me kete gazete ne linjen e punes se tij, mund te kete mendime, ky shoku ketu apo tjetri, mendime me te dobishme, te cilat edhe frenohen. Prandaj dhe cila del si ashtu, thuhet eshte organ i Komitetit Qendror te Partise. Nje verejtje tjeter shoqerore ketu, gjate ketyre rremujave qe ka qene muaji me probleme, me gjithe ato, po nga ky parim, po te numerohen artikujt qe jane shkruar nga anetaret e Plenumit as nga gishtat e njeres dore nuk dalin. Keshtu qe, edhe kjo eshte nje tregues i asaj qe them une. Pra, organ i Komitetit Qendror te Partise shprehet ndaj partise, vija e partise nuk eshte vetem, ka nje shpirtgjeresi”.

Ramiz Alia: “Me fal, o Sali. Te behemi te qarte une edhe ti nje here. Qe ta kem edhe une te qarte idene. Ti e nise mire, por nuk e bitise mire fjalen. Ti thua nje here i Komitetit Qendror jo, i partise po. Une shtroj ceshtjen ketu, organ, nje organ gazetaresk, qofte ky i Komitetit Qendror apo i partise, domethene ai do te udhehiqet nga nje vije e caktuar politike. Prandaj kjo vije e caktuar politike, prandaj te thashe, si e Komitetit Qendror, si e partise, eshte po e njejta vije partie politike. E kupton?! Mua me duket se ti nuk ma ke hallin pse shkruaji anetari i Komitetit Qendror apo pse shkroi nje anetar ... Ti e ke hallin ketu qe ne kete gazete a mundet te shkruhen mendime qe s’perputhen me vijen e partise”.

Sali Berisha: “Tregonte spektrin, me fal shoku Ramiz, tregonte spektrin”.

Ramiz Alia: “Spektrin jo, se spektri eshte qe... vete fakti eshte qe kater faqet e gazetes e shkruajne per te tera problemet”.

Sali Berisha: “Ate po them dhe une. Kur doli ky problem? Ky problem doli pasi gazeta botoi disa artikuj. U tha fjala. Por une ne ato artikuj nuk kam pare qe jane kundra vijes se partise ama!”

Ramiz Alia: “Ne qofte se ka dale fjala... une pikerisht ketu doja te dilja. Ne qofte se ka dale fjale qe keto artikuj jane kunder vijes se partise per mua nuk ka rendesi se c’thote organi i Komitetit Qendror apo organi i partise, ne qofte se ka dale keshtu fjala. Ne qofte se ka dale fjala eshte kunder Komitetit Qendror te partise, atehere ke te drejte ti. Po une nuk besoj te kete dale fjala keshtu. Po pse flasim me doreza ne. Fjala eshte per artikullin e Ylli Popes, besoj, se ky botoi ne ‘Zeri i Popullit’. Fjala eshte se kane thene qe artikulli i Ylli Popes eshte kunder partise. Mirepo prit, ai nuk ka thene kunder Komitetit Qendror, por kunder partise! Dua te them qe tema, domethene, ajo titulli i ‘Zeri i Popullit’ eshte organ i partise apo organ i Komitetit Qendror, nuk ndryshon gje ketu. Pra, ai del qe artikulli eshte kundra vijes se partise. Keshtu paska menduar dikush. Une nuk e mendoj keshtu sa per dijeni. Te jete i qete edhe shoku Ylli ketu. S’eshte keshtu. Prandaj nuk e di, s’po sqarohemi bashke ne”.

Sali Berisha: “Mua me duket qe ky emertim do te ishte me afer, me demokratik”.

Ramiz Alia: “Mire, dakord, mundet”.

(Reagime ne salle, shume mendime njeheresh)

Ramiz Alia: “Ti ke te drejte ne faktin qe gazetat shpesh nuk bejne autokritike, por une do te lutesha shume tek dikush qe ben autokritike. Nuk eshte aq kollaj te bej nje person autokritike kollaj. Tani me falni, nje ceshtje kisha une sa per ta sqaruar nje cike. Perdori Ismaili termin dhe jo vetem Ismaili, edhe te muhabeti jone doli. Ceshtja qe ka nje corientim me njerezit, krijohet ky corientim. Tani mua, ndoshta jam pak ne nje pozite tjeter, te kerkuesit. A nuk eshte faji jone qe ka corientim?! A duhet te shohim keshtu, si nje faj tonin? Jo kete doja qe ne te binim dakord”.

Luan Omari: “Po ne jemi partia udheheqese e vendit...”.

(vijon ne numrin e neserm)